eve dönüşümü, babamın olmadığı evimize ilk girişimi anımsadım.

bazı zamanları hatırladığımızda, o anı ilk yaşadığımızda hissettiğimiz hissi aynı gerçeklikle hissediyoruz.

havaalanından taksiye binişimi, takside sigara içerken  alnımı soğuk cama yaslayıp o çok sevdiğim İstanbul’u izleyişimi ..

eve varıp kapıyı açtığımda o antrede beni karşılayan ev kokusu, eşyalar…

her evin kendine has bir kokusu oluyor…

eve girdiğim o anı aynı gerçeklikle yaşıyorum her hatırladığımda…

ağlayamadan öylece oturmuştum antreye.

Babam’ın olmadığı bir hayat beni bekliyordu.

Bahar Ş.