Bu şehre evlenip gelirken bunların olacağını hiç düşünmemiştim. Sanırım her evlenenin taşıdığı o yersiz ümitle her şeyin zamanla düzeleceğine inancım tamdı. O’ nu çok severek gelmiştim ve beni yalnız bırakılmak ile cezalandırılacağını asla düşünmemiştim. Sorsak asla bu yalnız bırakılmanın manasını kavramaz bir de ” benim bir hafta sonum var,ben ne yapıyorum ki…” diye haklı çıkarırdı kendini. Neyse mevzu bu değil çünkü bu Türk filmleri ile büyüyen ve sevginin her şey in üstesinden gelebileceğine inanmış bir neslin talihsiz karması. Mevzu hep yalnız kalanların sayısız yalnızlık hikayesinden biri.

İnsan zihni onu bulunduğu mutsuz ve çaresiz koşullarda teselli edecek bir şey yaratıyor. Benim zihnim de beni hep o eve götürüyor rüyalarımda. Anneannemin sobalı evinde buluyorum kendimi haftanın en az 3 günü. Rüyalarımda bana o mutlu zamanların kırıntılarını uzatarak teselli etmeye çalışıyor beni. En kaygısız,en mutlu,en sevildiğim yıllara uzanıyorum bir uyku mesafesiyle.

Pencerenin önünde oturuyorum ve Ankara’ya kar yağıyor. Zihnim beni o sobalı evdeki kenepenin üzerinde, cam kenarındaki menekşelerin arasından bahçeye bakan minik Elif’ e götürüyor. Karın tutup tutmayacağı ve tutarsa okulun tatil olup olmayacağı dışında bir kaygısı olmayan Elif’e… Anneanesinin kar topu oynaması için izin vermesini bekleyen Elif’e…ve kar topu oynarken bile yalnız Elif’e…